قضيه اينه که پرشن بلاگ پيغام ميده که شما ۴۰۰ کيلو بايت اين ماهتونو پر کردين و برای ياد داشت جديد بايد يادداشت های قديم رو پاک کنيد !!چند تا رو پاک کردم برای نوشته ی قبلی ولی ديدم فايده نداره.چند روزی می رم مسافرت. شايد ماه بعدی چوب خطمون خالی شده باشه. لذا سال نوتون مبارک. صد سال به از اين سال. ان شا الله که هميشه شاد و خندان باشيد.
تا بعد.
دو شنبه 6/11/82
دیشب باز سقف چکه می کرد. علی آرو و 56 تختشان را کج کردند و به دیوار چسباندند. و کمد را بردند جلو تر.باز باران می بارید و سقف چکه می کرد و می خورد روی سقف کمد. زیرش تشت گذاشتند که آب تویش جمع شود. خواستم بخوابم، ولی صدای قطره ها که می افتادند توی کاسه اعصاب خورد کن بود. خواستم بی خیال بشوم ولی نمی شد. دستمال کاغذی کردم توی گوشم، ولی صدا همچنان می آمد. ناچارا کمد را هل دادم آن ور تر که قطره ها روی زمین بیفتد. چند نفر دادشان در آمد که چرا سر و صدا می کنی.حق داشتند ولی چاره ای نبود.
مثل هر دوشنبه، صبحگاه مشترک داشتیم. هوا نسبت به هفته ی پیش بهتر بود. یک مقدار بیشتر لباس گرم پوشیدم. دو تا هم جوراب پوشیدم. «دن پدرو» سفارش کرده بود که برای اینکه پاهایم یخ نزند اول یک جوراب بپوشم، بعد یک کیسه نایلون رویش و بعد یک جوراب دیگر روی آن. بدک نبود. البته بعد که جوراب را درآوردم،کیسه پاره شده بود!!
واکس حسابی زدم که مثل هفته ی قبل کسی گیر ندهد. کسی برای بازدید نیامد!
صف اول گروهان ما شاهکار خلقت هستند. انگاری که سلکشن زده باشند. گالیور شماره یک، جان کوچولو، دکتر زورکاری و ... . ناهماهنگی در اوج خودش است. معمولا کسی که سان می بیند ، وقتی به صف اول نگاه میکند، بقیه را بی خیال می شود و به صف های بعدی نگاه نمی کند! و مجبوریم برویم و از اول بیاییم.
دیشب زنگ زدم به امیر حسین. موبایلش را گرفتم که یکی گوشی را برداشت و گفت که واگذار شده!! زنگ زدم خانه اشان گفتند که رفته خارج! برای بلیط هواپیما می خواستم بهش بگویم .
شب باران مثل سیل می بارید. رفتم برای موبایل. یک SMS از یک دوست بود. برای بلیط هواپیما. رامین هم با من بود. زنگ زدم. مثل اینکه می شود یک بلیط جور بشود. نمی دانم چکار کنم. به بچه ها گفتم که با هم می رویم. رامین هم گفت که اگر بلیط پیدا می شود برای او هم بگیرم. ماشا الله محض رضای خدا یک دانه کارت شناسایی هم همراهش نیست.
قرار شد که فردا زنگ بزنم و قطعی اش را بپرسم. برگشتیم سلف. اوِرکتم کاملا خیس شده بود و آب نفوذ کرده بود به داخل. شوفاژها بی رمق گرم اند. لنگه کفش در کویر. اورکت را پهن کردن روی شوفاژ.
یک مقدار از گچ های سقف هم ریخته.
فردا بازدید کلی از گردان است. جانشین فرمانده ی گردان می آید برای بازدید. همه به تک و تای نظافت افتاده اند. بچه های گروهان ما که مسوول نظافت هستند آمدند برای نظافت. رفتم گروهان و برگشتم. کارشان تمام شده بود و داشتند می رفتند. یک ظرف و کفگیر ها نشسته مانده بود. گفتم چرا نشسته اید. ارشد ورزش که به جای دکتر شاهرخ آمده بود، گفت که پودر نداریم! گفتم مگر بنا نیست که خودتان بیاورید. گفت پیدا نکردیم! کفرم در آمد. فردا بازدید است ! رفتم گروهان 2. به هادی گفتم. یک نصفه قوطی پودر داشتند.ازش گرفتم. برگشتم سلف. بچه های نظافت رفته بودند. رفتم سراغ ارشد سلف، گفت که دیر شده ! خیلی دوست دارم بدانم که چه جوری فکر می کنند!!
گفتی که باد مرده ست...
گفتی که:
« - باد، مرده ست!
از جای برنکنده یکی سقف ِ راز پوش
بر آسیاب ِ خون،
نشکسته در به قلعه ی ِ بی داد،
بر خاک نیفکنده یکی کاخ
باژگون
مرده ست باد!»
گفتی:
« - بر تیزه های ِ کوه
با پیکرش، فرو شده در خون،
افسرده ست باد!»
تو بارها و بارها
با زنده گی ت
شرم ساری
ازمرده گان کشیده ای.
(این را، من
هم چون تبی
- دُرُست
هم چون تبی که خون به رگ ام خشک می کند –
احساس کرده ام.)
*
وقتی که بی امید و پریشان
گفتی:
« - مرده ست باد!
بر تیزه های ِ کوه
با پیکر کشیده به خون اش
افسرده است باد!» -
آنان که سهم ِ هواشان را از باد
با دوستاق بان معاوضه کردند
در دخمه های ِ تسمه و زرداب،
گفتند در جواب تو، با کبر ِ درد ِ شان:
« - زنده است باد!
تازنده است باد!
توفان آخرین را
در کارگاهِ فکرتِ رعد اندیش
ترسیم می کند،
کبر کثیفِ کوهِ غلط را
بر خاک افکنیدن
تعلیم می کند.»
( آنان
ایمان شان
ملاطی
از خون و پاره سنگ و عقاب است.)
*
گفتند:
« - باد زنده ست،
بیدار کار خویش
هشیار کار خویش!»
گفتی:
« - نه! مرده
باد!
زخمی عظیم مهلک
از کوه خورده
باد!»
تو بارها و بارها
با زنده گی ت
شرم ساری
از مرده گان کشیده ئی،
این را من
هم چون تبی که خون به رگ ام خشک می کند
احساس کرده ام.
احمد شاملو – دشنه در دیس
گُل کو
شب ندارد سرِ خواب
می دود در رگِ باغ
باد، با آتش ِ تیزاب اش ، فریاد کشان.
پنجه می ساید بر شیشه ی ِ در
شاخ ِ یک پیچک ِ خشک
از هراسی که ز جای اش نرباید توفان
*
من ندارم سرِ یاس
با امیدی که مرا حوصله داد.
باد بگذار بپیچد با شب
بید بگذار برقصد با باد.
گل کو می آید
گل کو می آید خنده به لب.
*
گل کو می آید، می دانم،
با همه خیره گی ِ باد
که می اندازد
پنجه در دامان اش
روی ِ باریکه ی ِ راه ِ ویران،
گل کو می آید
با همه دشمنی ی ِ این شب ِ سرد
که خط ِ بی خود ِ این جاده را
می کند زیرِ عبای اش پنهان.
*
شب ندارد سر ِ خواب،
شاخ مایوس ِ یکی پیچک ِ خشک
پنجه بر شیشه ی ِ در می ساید.
من ندارم سر ِ یاس،
زیر ِ بی حوصله گی های ِ شب، از دورادور
ضرب ِ آهسته ی ِ پاهای ِ کسی می آید.
احمد شاملو- هوای تازه
یک شنبه 5/11/82
صبح که بیدار شدم، کد 56 شاکی بود و می گفت که امروز تکلیف خودش را مشخص می کند و ... . عینک زدم. گویا دیشب باران باریده بود و نصفه شب سقف بالای سرش چکه کرده بود که تمام لحافش خیس بود.
56 شمالی است. اهل کیاشهر ، پزشکی گیلان خوانده. صدایش یک مقدار نازک است. پسر ساکت و خوبی است. فقط یک بدی دارد که استقلالی است! مدام هم روزنامه ی ورزشی می خواند. بچه ها هم که دیگر می شناسندش، هر وقت که مرخصی می روند برایش روزنامه ورزشی می خرند.
کد شماره ی 9 ،سعید است. دندانپزشکی خوانده. همان که روی کله اش یادگاری ِ هد تروما، اسکار شبیه نعل اسب جا مانده. اول ها زیاد ازش خوشم نمی آمد. مدام در حال شوخی بود. چند وقتی است که شبها زود تر از سلف می آیم. می نشینیم روی تخت سفید برفی و بساط تخمه و میوه هم براه است. سعید هم می آید. معدن جک است. خنده دار هم تعریف ی کند. یک برگه دارد که جک ها را به طور خلاصه رویش نوشته. پسر خوبی است!
یک نفر از بچه ها اسمش احسان نراقی است!! هیچ نسبتی هم با آن احسان نراقی معروف ندارد. ترک است.
کد 15 یک مقدار ته قیافه ی محمد رضا فروتن را تداعی می کند. فامیلش جالینوس است. بچه ها «جالی» صدایش می کنند.
امروز ساعت حدود 12 و نیم کشیک فرمانده ی گردان را کشیدم بالاخره وسط محوطه دیدمش. در مورد مرخصی تشویقی میان دوره صحبت کردم و اینکه اگر بنا باشد همه یکجا بروند، کار سلف لنگ می ماند. گفت مگر قرار است که به همه مرخصی بدهیم؟؟ گفتم دوره قبل که اینطور بوده. گفت نه باید با هم صحبت کنیم و به یکسری که بهتر هستند مرخصی بدهیم. گفتم اینطوری دیگر کسی انگیزه ندارد و بقیه می گذارند و می روند. می رفت برای نماز، گفت که بعدا بیشتر صحبت می کنیم. من رفتم سلف.نمی دانم چطور بشود.
بچه ها لیست ترابری تهیه کرده اند که هر کسی کجا می رود. و شهر به شهر مشخص کرده اند. قرار بود که چند نفر از طرف گردان نماینده بشوند و بروند بلیط بگیرند که نشد. و حالا بچه ها که مرخصی می گیرند هر چند نفر برای خود و دوستانشان بلیط می گیرند.
جان کوچولو که گفته با شخصی نمی آید. سفید می گوید که اگر قرار باشد 5 روز مرخصی برود، نمی توان برود زاهدان. علی آرو گفته که برود تهران پیش او. به هر حال سفید هم شخصی بیا نیست. دو تا از دوستان لیلی پوتی مجی پایل هم هستند که با من ، رامین ، نانو پایل ، علی آرو و حسین می شویم 8 نفر.
می خواستم به امیر حسین زنگ بزنم که ببینم می تواند بلیط هواپیما گیر بیاورد، وقت نشد. فردا شب باید زنگ بزنم.مهدی می گفت که رفته شهر ولی بلیط هواپیما پیدا نکرده.
شنبه 4/11/82
امروز هم همین برنامه برای گروهان 3 بود. می خواستند بروند میدان تیر و می گفتند که آسایشگاه کثیف می وشد و چه و چه . خلاصه باز از یک در آمدند و از در دیگر خارج شدند. بیرون هوا سرد بود ولی چاره ای نبود. بندگان خدا در سرما صبحانه خوردند!
می خواستم با فرمانده ی گردان در مورد مرخصی میان دوره صحبت کنم. گویا به بچه های سلف،24 ساعت بیشتر از بقیه مرخصی می دهند. می خواستم طوری بشود که نصف بچه ها قبل از میان دوره بروند و نصف دیگر 24 ساعت از آن ور دیر تر بیایند. تا نهار را توزیع کنیم دیر شد و فرمانده رفته بود.
حالم کمی بهتر شده. بعد از نهار سر کلاس نرفتم و توی آسایشگاه خوابیدم. رامین هم بود و چند نفر دیگر من جمله سیامک و شهرام. ساعت چهار گویا استاد عقیدتی آنتراکت داده بود که بچه ها آمدند توی آسایشگاه و رامین هم بلند شد و رفت. بعد دراز کشیده بودم که دیدم دو نفر سر و صدا می کنند که چرا سر کلاس نرفته اید!اول رفتند طرف دسته آن وری و بعد آمدند طرف ما. بچه های نظافت هم آمده بودند. چند نفری هم مریض بودند و خوابیده بودند.یکیشان سرهنگ بود، یکی یکی کد ها را نوشت. من گفتم که مسول سلف هستم با این حال کد من را هم نوشت. این هم حکایت اتوبوس جهانگردی. یکبار نرفتیم سر کلاس ، کدمان را یادداشت کردند!
جمعه 3/11/82
صبح که بیدار شدم برف و باران با هم می بارید. صبحانه برای 670 نفر بود. گویا 42 نفر مرخصی بودند. مسولین سلف گروهان به حساب 120 نفر کره ها را برداشته بودند. با عبدالنور که صبحانهرا گرفته بود صحبت کردم.گفت که آماری که آشپزخانه داشته 670 نفر بوده و به همان تعداد هم صبحانه داده. بدبختی اینکه ارشد ها و ارشد آمارهای گروهان ها همگی رفته بودند قصر شیرین، بازدید مناطق جنگی . هیچ کس در گروهان ها نمی دانست که آمار دقيق مرخصی ها چقدر است! به هر زحمتی بود آمار در آمد و کره های اضافی را تحویل گرفتیم و به گروها ن هایی که کم داشتند دادیم.
سفید برفی دیروز کلی تخمه از شهر خریده.
بساط جدول هم خیلی گرم است. بچه ها چند تا چند تا ماهنامه و هفته نامه جدول خریده اند و مشغول.
یک روزنامه شرق دیروز دست بچه ها بود. 100 تا از معاونین وزرا گویا استعفا داده اند. و یک مقدار تحصن.
حالم بهتر شده.
هنوز تاریخ دقیق میان دوره مشخص نشده؛ وگرنه می شد برای بلیط هواپیما کاری کرد.البته چهار شنبه قطعی است، ولی صبح یا عصرش مشخص نیست. بچه ها که موافق شخصی اند. مجی می گفت که یک آشنایی توی هواپیمایی دارد که می تواند بلیط بگیرد ولی مثل اینکه منتفی شده.
شب حاجی، مهدی و عماد و ارشد آمار و کل برگشتند. می گفتند که هوا سرد بود و بارانی.می خواستند بروند مرز که اجازه نداده بودند بهشان! بعضی از بچه های گروهان هم شاکی بودند که چرا به کسی نگفته اند و فقط اسم خودشان را داده اند و رفته اند!
ادامه...
حقیقت این است که بر و بچس می خواستند آب جوب بزنند. یعنی علی نانو و رامین مصر بودند. می خواستند بروند آناهیتا. راننده گفت که یک جای بهتری سراغ دارد. رفتیم به محلی که می گفت، پیاده شدیم. گفت که یک مقدار آنجا صبر کنیم تا بیاید.یک دکه نوار فروششی بود.نوار گلپا گذاشته بود:
من که می دانم شبی عمرم به پایان می رسد نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد
من که می دانم که تا سرگرم بزم هستی ام مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد
پس چرا، پس چرا عاشق نباشم؟...
یاد شیرزاد افتادم و پاووین امام حسین که روزی هزار بار این آهنگ را می خواند...
یک مقدار ماندیم. خبری نشد. بد جوری هم تابلو بودیم. یک جایی بود که فقط ما 6 تا سر باز بودیم و بقیه مردم عادی. علی آرو رفت داروخانه و دوا گرفت. چند تا جک کردی هم تعریف کردیم باز خبری نشد. بی خیال شدیم . راه افتادیم به سمت طاق بستان. راننده به علی آرو گفت که سیگار نکشد. بعد رامین پرس و جو کرد گفت که طرفهای طاق بستان همه جا آب جوب موجود است.
حسین گفت که هی پدر و مادرمان گفتند که بروید درس بخوانید دکتر بشوید ما گوش نکردیم! سفید برفی هم تایید کرد و بعد راننده گفت که البته همه پدر مادر ها آرزو دارند ولی خب بچه ها که گوش نمی کنند!
پیاده شدیم. نزدیک طاق بستان کلی محل هست که چایی و قلیان و ... توزیع می کند. یک جایی مثل درکه یا فرحزاد. بچه های گردان ما هم گُله گُله نشسته بودند. اینجا هم شده ایم گاو پیشانی سفید. همه به «دکتر سلف» می شناسندم! این هم رفت قاطی اسامی مستعار.
رامین و علی نانو همچنان اصرار داشتند که بروند . ما گفتیم که 5 روز مانده تا میان دوره و اصلا ارزش ندارد که طوری بشود. یک مقدار پیاده رفتیم. بالاتر از طاق بستان درختهای کاج زیاد است. و بالاتر هم که کوه.منظره ی قشنگی است. بین درختهای کاج هم رستوران و چایی خانه است. آنها رفتند طرف یک مغازه. مقداری منتظرشان شدیم پیدایشان نشد، حوصله امان سر رفت. رفتیم دنبالشان. توی مغازه پشت پستو ایستاده بودند. ما نشستیم جلو تلویزیون، بازی استقلال بود. آن طرف تر یک قلیان بود و دو تا سرباز مشغول کشیدن. یکهو یک نفر لباس شخصی آمد و به آنها گیر داد. به ما هم گفت که اگر طرف قلیان بروید کدتان را یاد داشت می کنم!! از مغازه آمدیم بیرون علی و رامین همچنان آن تو بودند. شانس آوردند که یارو ندیدشان.
باز منتظر ماندیم. علی آرو رفت سراغشان. برگشت گفت آنها مشغولند. ما راه افتادیم سمت طاق بستان. سفید برفی می گفت که از سرباز ها بلیط نمی گیرند، ما که رفتیم دم در، یارو گفت باید بلیط بخرید! طرفهای غروب بود و خلوت. رفتیم تو.از زنجیر هم رد شدیم و رفتیم نزدیک حجاری ها. جالب اینکه گویا این رسم یادگاری نویسی روی آثار باستانی فقط مختص ما نیست. به تاریخها که نگاه می کردی می دیدی که فلان شخص خارجی در سال 1817 یا 1924 یادگاری نوشته!!
چشمه ی شیرین هم خیلی قشنگ است. علی آرو می گفت که گویا شیری اینجا شنا می کرده و فرهاد تماشایش کرده و عشق و عاشقی به کله اش زده. یکی سری پله از کنار چشمه می رفت به سمت کوه که نمی شد رفت .ممنوع بود.
خواستیم برویم رستوران جمشید برای دنده کباب که رزرو بود! یک رستورانی که دو هفته قبل رفته بودیم هم غذایش تمام شده بود!!!ساعت حدود 6 و نیم عصر! ناچارا رفتیم رستوران کوهستان. چند تا از بچه های گروهان ما هم بودند.
راه افتادیم تا پادگان. توی راه با سفید حرف می زدم. گفتم که به تجربه دیده ام که حتی اگر بد ترین و سخت ترین بخش ها را هم گذرانده باشی باز وقتی تمام می شود و به یکی از هم بخش هایت می رسی می گویی یادش بخیر. سفید برفی هم موافق بود.گفتم که یحتمل قضیه سربازی هم اینطوری بشود.
سفید برفی می گفت که دو تا از همکلاسی هایش در طی مدت 7 سال مرده بودند. یکیشان که می خواست از حرم تا حرم رکاب بزند که بین راه ماشینی بهش زده بود و در رفته بود. یکی دیگر هم که بعد از کشیک از خیایبا ن رد می شده که باز ماشین بهش زد! خدا را شکر که ما در دوره امان همچین اتفاق هایی نیفتاده.
و ضبط راننده یک آهنگ شهرام صولتی پخش می کرد: تو منو دعوت کن به شب چشمات ...
بین راهِ شهر تا پادگان، یک ایست بازرسی ایست بازرسی است که لباس پلیس ها زرد فسفری است. شبیه پلیس های انگلیسی و به خاطر کمر بند جریمه می کنند. و راننده ها از 500 متر قبل تا 500 متر بعد کمر بند می زنند!
توی راه داشتم فکر می کردم که چند هفته بعد باید با سفید خداحافظی کرد. دلم گرفت.
رسیدیم پادگان. دم در دژبانی کسانی که شیرینی نان برنجی یا هر شیرینی ای خریده بودند، مجبور شدند شیرینی ها را از جعبه خارج کنند و توی پلاستیک بریزند یا اینکه بسپارند به مغازه های اطراف. موبایل را از دژبانی گرفتم و زنگ شدم. رفتیم تو. رامین و علی نانو به سلامت رسیده بودند! کسی هم گیر بهشان نداده بود.
شام سوسیس با سیب زمینی بود. ابوالفضل تقسیم می کرد. از آنجا یی که خیلی ها بیرون غذا خورده بودند. غذا به بقیه که آمده بودند زیاد رسید.
بچه های گروهان ما مسول نظافت بودند. من جمله کد 44. هنوز نیامده بودند. دکتر شاهرخ رفته بود مرخصی. به ارشد گفتم. رفت بهشان گفت. آمد که می گویند خسته اند و اگر می شود فردا بیایند برای نظافت. گفتم باشد!
مجتبی که رفته بود حمام. گویا حمامی گفته بود که اگر ماشین بریا تهران می خواهید ،دارم. یک پراید و یک پرشیا. مجتبی قضیه را گفت. بچه ها هم موافق هستند. تا ببینیم که چه می شود.
پنج شنبه 2/11/82
دیشب اصلا خوب نخوابیدم. شاید 2-3 ساعت. تب و لرز کرده بودم. صبح علی آرو گفت که دیگر نمی آید سلف! دیشب هم می گفت که کلا همگی استعفا بدهیم. فکر نمی کنم که هیچ آدم عاقلی مسوولیت سلف را قبول کند!
کلاس های صبح حفاظت بود.خوابم می آمد. 60 نفر دوم رفتند آسایشگاه (کلاسشان آنجا بود). ما ماندیم کلاس. استاد مربوطه آمد گفت که همگی بایند جلو و نشستیم 5 ردیف جلو. بچه ها بحث های بیخودی می کنند . کلاس دوم یک نوار پخش کردند د رمورد جاسوسی و ... .
کلاس سوم که قبل از نهار بود تاکتیک داشتیم. اشهدمان را خوانده بودیم. آن روزی که تمرین تیر اندازی می کردیم استاد تاکتیک ما با یک کلاس دیگر درس داشت. پامرغی، بدو رو و... را تمرین می کرد. پشت سر بچه ها می دوید و اگر کسی عقب می ماند باید سینه خیز می رفت!
شانس آوردیم ، نیامد! یکی دیگر آمد جایش یک مقدار زیادی خاطره گفت از جنگ. آدم خوبی به نظر می رسید.
نهار چلو گوشت بود. بختیار، علی پرتوی و حسین 30 ساعت مرخصی دارند. امروز ما هم 5 ساعت مرخصی داریم. بختیار و علی پرتوی که اهل کرمانشاه هستند . گفته بودند که هر کسی که خانه اش در استان های همجوار است یا زن و بچه دارد بیاید برای مرخصی 30 ساعته. شامل حال من نمی شد. ولی بعدا ارشد کل گفت که اگر می امدی مرخصی می گرفتی! بگذریم.
چون تا ساعت 7 و نیم مرخصی داشتیم باید می رفتیم نان می گرفتیم. با بچه ها رفتیم ولی نانوا گفت که نیم ساعت دیگر آماده می شود. یک مقدار برخوردش بهتر شده. ابوالفضل و رفیقش نیامدند. بعد از نیم ساعت بچه ها رفتند برای نان که گفتند 3 و نیم حاضر است. تا ساعت 2 و نیم سلف ماندیم. رامین برنج کشید. مجتبی و حسن مرخصی نداشتند. سپردم که نان را بگیرند. و دیگ ها را خالی کنند و تحویل بدهند. بیچاره ها کلی افتادند توی زحمت.
سفید،علی نانو،مجی و علی آرو ساعت 2 رفتند شهر. قرار گذاشتیم ساعت 4 میدان نفت کرمانشاه. خیلی خسته بودم.دلم نمی خواست که بروم. چند نفری از بچه ها هم مانده بودند. هر طوری بود با رامین و حسین رفتیم طرف دژبانی. بعد از 10 دقیقیه یک شخصی آمد . چند نفر دیگر هم منتظر بودند. رامین زرنگی کرد و ماشین را گرفت. با دو نفر هم حرفش شد. رفتیم میدان امام حسین( اولین میدان سر راه) از انجا هم یک ماشین گرفتیم تا میدان لب آب.(از میدان لب آب به نقاط مختلف ماشین هست).به راننده گفتیم، تا میدان آزادی هم می رفت. دکتر زورکاری هم توی میدان آزای داشت از عابر بانک پول می گرفت. صبح در مورد گرفتگی گوش که ادامه داشت سوال کردم. گفت که معمولا باید 24 ساعته بر طرف شود. ولی در این شرایط و با این سرماخوردگی احتمال عفونت گوش میانی هست .اتوسکوپ هم نداشت. گفت که بهتر است آموکسیسین که در دسترس است بخورم. من که کوآموکسی می خورم!
ماشین گرفتیم برای میدان فردوسی . رامین یکبار رفته بود و نسکافه خریده بود. میدان فردوسی تقریبا بالای شهر است. با یک مجسمه ی فردوسی داخل آن. از خیابان شریعتیباید رد شد تا به آنجا رسید.بعد از میدان دانشگاه آزاد سر راه است.چند متر بعد پیاده شدیم. یک سوپر مارکت بود که بیرونش روی زمین چند تا روزنامه گذاشته بود. شرق، همشهری و ... . توی این سه هفته تقریبا هیچ روزنامه ای نخوانده ام.البته توی پادگاه کیهان و جمهوری اسلامی آزاد است. ولی وقت نشد! از عجایب است که آدم این قدر می تواندتغییر کند و همه عاداتش را کنار بگذارد. یک بار با رامین صحبت می کردیم، گفتم یکی از بدبختی های بشر این است که می تواند به هر چیزی عادت کند. گفت چرا بد بختی؟گفتم که اگر عادت نکند برای تغییر یک کاری می کند و ... .
روزنامه ی شرق سه شنبه بود. 40 امین سال تولد پلنگ صورتی !و چند خبر دیگر.
نسکافه و coffee mate گرفتیم و پیاده برگشتیم. یک مغازه ی شیرینی فروشی توی میدان فردوسی بود. یک کیلو دانمارکی خریدیم. خواستیم شیرینی ها را با خودمان ببریم توی پادگان. حسین گفت در ژبانی می گویند که شیرینی ها را بدون جعبه ببریم داخل!! تصمیم گرفتیم که بخوریمشان! با تاکسی رفتیم تا میدان نفت. بچه ها نبودند. یک تلفن عمومی توی میدان نفت بود که جای دنجی بود و همیشه خالی. ولی اینبار خراب بود!! و نشد که تلفن بزنم. بچه ها آمدند. همه بودند به جز مجتبی. رفته بود حمام .ماشین گرفتیم برای آناهیتا. ماشین شخصی بود. راننده 26-27 سالی داشت. بچه ها به شوخی بهش گفتند که مارا نفروشی؟گفت نه!
بحث کشید به کموله و دموکرات . می گفت که کموله ها اعتقاد دارند که نباید یکی 100 متر زمین داشته باشد آن یکی 1000 متر و همه باید برابر باشند. یکی از بچه ها گفت که این که نظر کمونیست ها است. یارو گفت بله. بعد گفتیم می دانی معنی اش چی اش؟ گفت کمو یعنی خدا و نیست هم یعنی نیست! یک نعوذبالله هم آخرش گفت...
ادامه دارد
ادامه:
تا 5 خوابیدم. رفتیم برای نان. شام سیب زمینی با تخم مرغ بود. نوبت علی آرو و رامین بود. صداها همچنان توی گوشم می پیچد . بد کوفتی است. ارشد فرهنگی گروهان 5 مسول تیک زدن بود که معلوم نبود کدام گوری است. گروهان 1 و 2 را خودم تیک زدم. به آبدارچی گروهان 5 گفتم که برود پیدایش کند. بالاخره یک نفر آمد. ارشد فرهنگی نبود. گفتم جدول بکشد.بعد نشستم کنارش از گروهان 4 به بعد را تیک زد. بدبختی اینکه به تعداد 720 نفر 720 تا تخم مرغ می دهند!!که اگر این وسط حواسمان نباشد و یک نفر دو تا بگیرد آخر سر غذا کم می آید!!
آخر ها ارشد فرهنگی گروهان 5 که مازندرانی است و زیاد حرف می زند سر و کله اش پیدا شد. گفتم که اگر امشب غذا به کسی نرسد مسوول شمایید.گفت که نمی دانسته و ... . گفتم یک هفته است که هر روز یکی از ارشد ها ی فرهنگی می آید، به همه هم گفته اند!
حسین(گروهان6) توی آشپزخانه بود. می گفت که فرمانده گردان گفته که نایب من استJ سابق که فقط غذا را می گرفت و بعد هم خداحافظ. چند بار گفت که حالت خوش نیست برو. راضی نشدم. فکر می کردم که غذا کم بیاید که نیامد. معمولا مثل بقیه غذا ها طالب ندارد و چند نفری نمی آیند که بگیرند. یک مقدار تخم مرغ مانده بود با سیب زمینی. علی آرو چند تا را برد برای بچه هایی که نخورده اند. معمولا چند نفر از بچه های گروهان ما می روند برای موبایل و دیر بر می گردند. من جمله جان کوچولو که روی اعصاب من راه می رود! از ساعت 5:30 می رود دژبانی و تا ساعت 8 هم آنجا می ماند. انگاری که مدام با زنش صحبت می کند. این همه مطلب برای صحبت کردن از کجا می آورد خدا می داند.
ماندم تا بچه های نظافت بیایند برای نظافت. رفتم توی آسایشگاه. مجی پایل یک چیزی می خواست بگوید ولی من و من می کرد. پا پی شدم.گفت که علی آرو 4 تا تخم مرغ را آورده توی آسایشگاه و گفته که هرکی نخورده بیاید و بگیرد.که گویا 44 گفته: بخور بخورش را کرده اند و حالا اضافه ها را آورده اند!! رامین شاکی شد. رفت به 44 گفت که بیا بیرون. آمد بیرون، گفت تو همچین حرفی زده ای؟ دست من و ارشد و رامین را گرفت برد توی آبدارخانه. رامین دوباره پرسید، که گفت نه. بعد مجتبی گفت که من خودم دیدم.باز زد زیرش. یک مقدار بین مجی و 44 حرف رد و بدل شد. رامین وارد بحث شد. بچه ها هم کم کم جمع شدند.خیلی بچگانه است. برای هر کس بگویی خنده اش می گیرد. همه چیز به طرز احمقانه ای ابلهانه است. اینها یک سری آدم هستند، من جمله 52 که از روی بیکاری پشت سر بقیه صفحه می گذارند.
تخت 44 روبروی تخت سفید است منتها طبقه ی بالا. رفته بود بالا و باز با رامین بحث می کرد. ایستاده بودم و گوش می دادم. یکهو رو کرد به من گفت تو حرفهایش(مجتبی) را قبول داری؟من گفتم آره! جا خورد. گفت چرا؟ گفتم که حرف بی خودی تا حالا نزده. یک مقدار جر و بحث کردیم. سیامک پا درمیانی کرد.من هم دیگر ادامه ندادم و آمدم سر تختم. آبدارچی ابله هم از 44 طرفداری می کرد.44هم هی مزخرفاتش را تکرار می کرد. خدا را شکر که گوشهایم خوب نمی شنید.
حالم از همیشه بدتر است.
....
مهمات تیر اندازی بعدی را گرفتیم.سفید را دیدم، گفت که صفر امتیار آورده! کد 57 یک ورق کوچک دستش بود و داشت خاطرات همان لحظات را می نوشت! گفتم چرا نمی روی آسایشگاه بنویسی؟ گفت ممکن است یادم برود! شور هر چی خاطره نویسی را در آروده!
منتظر ماندیم. بعد از 25 دقیقه خط یک رفت برای تیر اندازی در حالت نشسته. بعد خط 2 برای کمک رفت و بعد دوباره نوبت ما شد. اینبار کلاه را بهتر گرفتم و پوکه ها خیلی پرت و پلا نیفتاد. دیگر ترسم ریخت.
هوا گرم تر شد. صبح خیلی سرد بود. چند بار بشین پاشو دادند پایم درد گرفت.
یکی از بچه ها پوکه اش را پیدا نمی کرد. رفتیم کمکش و بالاخره پیدا شد. بعضی بچه ها اورکتشان را درآوردند ولی من فرصت نکردم. به هر زحمتی بود نشستم .پای راست را گذاشتم زیر و پای چپ ستون شد برای شلیک. نشانه گیری و شلیک کردیم. بعد دویدیم پای سیبل. کد 57، اینبار 59 امتیاز گرفت. رامین خوب زده بود. باز برگشتیم پشت خط و تیرهای بعدی را تحویل گرفتیم.
فرمانده گروهان آمد و چند بار بشین پاشو، به چپ چپ و به راست راست داد. گوشهایم صدا ها را خوب نمی شنید. یکبار هم سوتی دادم. موقعی که می خواست خبردار بدهد تا گفت خبر... من گفتم اسلام پیروز است شرق و غرب نابود است! که همه خندیدند!
بعد رفتیم برای شلیک ایستاده. در این حالت تمرکز کمتر است. موقع شروع متوجه شدم که دستگیره اسلحه لق می زند! به مسول آنجا گفتم.بچه ها شروع کردند به شلیک. مسوول آمد و پیچ دسته را سفت کرد. چند دقیقه ای وقت تلف شد. از ترس اینکه وقت تمام بشود تند تند و بی دقت شروع کردم به تیر اندازی.
رفتیم پای سیبل. خیلی هم بد نشده بود. کد 57 اینبار حدود 30 امتیاز آورد. دیگر امیدی برای مرخصی نداشت! من که کلا 110 امتیاز آوردم. بعضی ها 170-180 هم زده بودند. گفته بودند که زیر 90 تجدید دوره است و بین 90 تا 180 تجدید تیر اندازی. حرف الکی ای باید باشد.
برگشتیم پشت خط.موقع برگشتن دو سرباز جیبهایمان را گشتند که پوکه با خودمان نداشته باشیم. سفید می گفت که بهش گفته اند که موقع ترخیص پتوهایمان را بهشان بدهیم. آمدیم دراز کشیدیم روی چمن ها. خیلی چسبید. نیم ساعتی شد. آفتاب هم حسابی گرم میکرد. چفیه ها را که برده بودیم، موقع میدان تیر گفتند که ببندید دور کمرتان! پرسیدیم پس چرا آورده ایم. گفتند که اگر بر فرض کسی تیر خورد ببندند دور دست یا پای تیر خورده. یک آمبولانس هم آنجا آماده بود.
ساعت حدود 1 و نیم بود. بالاخره راه افتادیم به سمت آسایشگاه. امروز مرغ داشتیم و گروهان ما اول بود. با رامین و علی آرو به هروله آمدیم تا سلف، مبادا که غذا به تاراج برود. توی راه هم یخ ها آب شده بود و زمین گلی . پوتین ها به وضع اسفناکی دچار شدند. رفیق ابوالفضل هم توی سلف بود و غذا می داد. گروهان6 داشت غذا می گرفت. بچه های ما هم کم کم رسیدند.آخرین گروهان شدیم.
بیرون سلف فرمانده گردان را دیدم. گفت که از فردا صبحانه را داخل آسایشگاه بدهیم. چون اینطوری بچه های نظافت چی نمی رسند که تا 8 نظافت کنند و به کلاس نمی رسند. صدای فرمانده توی گوشم می پیچید و مثل کر ها بلند بلند حرف می زدم. آمدم توی سلف صدای 200-300 نفر آدم که غلغله می کنند همینطوری دیوانه کننده است چه برسد به اینکه ازمیدان تیر هم برگشته باشی. امروز مرغ کم نیامد. به همه رسید.خدا را شکر!
بچه های گروهان ما آمدند برای نظافت.خیلی خسته بودم.رفتم آسایشگاه. معلم آیین نامه آمد توی آسایشگاه. یک مقدار ماندم.وسط کلاس استراحت داد.خیلی خوابم می امد.آمدم و سرجایم خوابیدم!
ادامه دارد...
چهارشنبه 1/11/82
ساعت 5:40 بیدار شدم.امروز میدان تیر بود وقرار شد که صبحانه زودتر آماده شود که 7:30 به سمت میدان تیر حرکت کنیم.صبحانه پنیر و خرما بود!زود تقسیم شد. صبح هوا خیلی سرد بود. حاجی قطره فنیل افرین داشت. چند قطره چکاندم توی دماغ مبارک! به خط شدیم. گفته بودند که چفیه بیاوریم. یک پرچم ایران و یک پرچ سرخ لا اله الا الله داشتیم. به ستون دو راه افتادیم به سمت میدان تیر. اول به سمت بهداری ، بعد پیچیدیم چپ، تا انتهای اسفالت که بعد خاکی شد. هوا صاف صاف بود ولی خیلی سرد.چفیه را پیچیدم دور سر و صورتم. عینکم بخار می کرد. حدود 45 دقیقه راه رفتیم که راه کاملا خاکی بود. سمت راست کوه بود .سمت چپ نیزار. منطقه ای که ما هستیم منظره ی بی نظیری دارد. سه طرف کوه با قله های برفی و بینشان هم دشت و نیزار زرد رنگ.
جا به جا زمین یخ زده بود. کم کم آفتاب بالا امد و هوا کمی گرم تر شد. وقتی که رسیدیم هنوز مسوولی نیامده بود.منتظر ماندیم . بعد از مدتی مینی بوس مسوولین آمد.
از امروز نظافت سلف با بچه های ما است. 15 نفر مانده بودند برای نظافت سلف من جمله سفید برفی. مربی سلاح ما شاکی شد که چرا همه نیامده اند و اینکه چرا بچه ها به صبحگاه رفته اند.فرمانده گروهان هم با دکتر زورکاری سر و کله اشان پیدا شد. دکتر زورکاری یک کیسه دستکش یک بار مصرف و 4 عدد ماسک داد به من.گفت که فرمانده ی گردان داده!بالاخره یک مقدار از کمبود ها جبران شد!
باز منتظر ماندیم. پشت سرمان دشت بود که نیهای بلند به اندازه ی قد ادم داشت. محل مناسبی برای دست به آب بود!
بالاخره 15 نفر نظافت چی هم آمدند. به خط شدیم. هنوز کامیون مهمات نیامده بود! قضیه قیف و قیر! بر فرض که ساعت 7 صبح هم می امدیم ،تا کامیون مهامات نمی آمد کاری نمی کردیم. استاد اسلحه یکبار دیگر در مورد میدان تیر و تیر اندازی و ... توضیح داد.بعد تفنگ را دستش گرفت. سه تا تیر داخلش بود.ارشد هم کنارش بود. قیافه ی ترسناک ارشد خیلی خنده دار بود. من هم ترس برم داشته بود. یک بار در دوره ی دبیرستان رفته بودیم برای شلیک ولی باز ترسناک بود! تیر اول را شلیک کرد.صدایش زیادی بلند بود. یا شاید من انتظار کمتری داشتم. بچه های دیگر هم همینطوری بودند تقریبا. کد 60 گفت یا علی و همه خندیدند.
کم کم سر و کله ماشین مهمات پیدا شد. به پنج خط تقسیم شدیم. سه نفر درمیان مسول مهمات شدیم. خشاب ها را گرفتیم و تیر ها را داخلش گذاشتیم. تیر های قلق گیری را هم جدا گذاشتیم توی جیب.
حالم خیلی خوب نبود. سرماخوردگی بد تر شده است.
صف اول که 1 تا 25 بود رفتند برای آتش و 26 تا 50 هم رفتند برای کمک. میدان تیر 25 سیبل داشت. پشت هر سیبل هم حفره ای ایجاد شده بود.همه منتظر بودیم که صدا بلند شود.3 تا تیر قلق را شلیک کردند و بعد رفتند پای تابلو و سریع برگشتند. بعد دوباره دراز کشیدند و10 تا تیر دیگر را شلیک کردند.نفر یک آمد برای بردن پوکه . می گفت که چیزی به سیبل نزده!!
خط یک برگشتند عقب و ما که خط سوم بودیم رفتیم برای کمک به خط 2. آنها مشغول جمع کردن پوکه های خط یک بودند. دراز کشیدند روی خط آتش ، ما هم کنارشان.خط آتش یک سکوی حدودا 50 متری به ارتفاع یک متر بود . زمین هم خاکی خاکی بود. کلاهمان را برداشتیم و گرفتیم جلوی خروجی اسلحه که پوکه ها به اطراف پرتاب نشود. سه تا شلیک قلق را انجام دادند. گوشهایم گرفت. یکی دو تا پوکه هم پرتاب شد به اطراف. بعد برگشتند و 10 تا تیر دیگر را شلیک کردند. بعد بلند شدند و برگشتند پشت خط. ما هم گشتیم و پوکه ها را پیدا کردیم و تحویل دادیم. بعد نوبت ما بود که برای آتش اماده شویم. کد 60 در خط ما بود. اول که می خواست شلیک نکند ولی فرمانده قبول نکرد. دو بار هم رفت دستشویی. ما به نفر کمک اش کلی سفارش کردیم که بیشتر مواظب خودش باشد تا پوکه ها و سفت بگیرتش مبادا به کشتنمان بدهد. دراز کشیدیم روی زمین. تمام لباس خاکی شد. تفنگ را دستم گرفتم یک مقدار می ترسیدم. سه تا تیر قلق را شلیک کردم. اصلا به اصولی که گفته بودند توجه نکردم!یعنی حواسم نبود!رفتم پای سیبل . رامین و کد 57 دو طرف من بودند.یکی به دایره 7 و دو تا به سمت چپ سیبل خورده بود. مسول گفت که کمی به سمت راست نشانه گیری کنم. برگشتیم و 10 تا تیر دیگر را شلیک کردیم. بعد سینه خیز امدیم عقب تا شلیک همه تمام شود. هنوز چند نفر شلیک می کردند. گوشهایم گرفته بود. اسلحه های میدان تیر از اسلحه هایی که برای باز و بسته کردن بهمان داده بودند خیلی بهتر و نوتر بود.دویدیم پای سیبل. کد 57 خیلی خوشحال بود می گفت که 8 تا توی دایره سیاه زده. دایره سیاه شامل امتیاز های 7-8 و 9 است. گفته بودند که اگر کسی بالای 250 امتیارز بیاورد 72 ساعت مرخصی می گیرد.کد 57 هی بالا و پایین می پرید . مسوولین ثبت امتیاز آمدند. هی می گفت 8 تا زدم توی سیاه 8 تا زدم توی سیاه .مسول گفت بشین. بازبالا پایین می پرید .اینبار گفت که دراز بکش! و مجبور شد که دراز بکشد. خلاصه امتیاز ها را شمرد 87 امتیاز گرفت. خیلی خوشحال بود. برگشتیم عقب. کد 60، 55 امتیاز گرفته بود. مثل اینکه خوشش هم آمده بود!!
ادامه دارد...
سه شنبه 30/10/82
سرما خوردگیم بد تر شده. سینوزیت کرده ام.
صبح کلاس تمرین تیر اندازی بود که آمدیم جلوی کلاس ها و به هر 4 نفر یک صندلی و یک هدف و یک سلاح دادند که باید از فاصله 3 متری نشانه گیری می کردیم و بعد تفنگ را ثابت نگه می داشتیم و کسی که نشانه دستش بود انقدر می چرخاند تا به جای اولش برسد.
موقع نهار فرمانده ی گروهان ما و فرماندهی گردان آمدند سلف برای بازرسی. فرماندهی گردان که توی صف ایستاد و غذا گرفت که ببیند غذا عادلانه تقسیم می شود یا خیر!! فرمانده ی گروهان گفت که فرمانده ی گروهان 3 بعد از قضیه شام پریشب نامه نوشته که غذا کم می دهند و ... . فرمانده گردان که چیزی نگفت. فرمانده گروهان خودمان هم من را کشید کنار و گفت که قضیه از چه قرار است. توضیح دادم که بچه ها مقصر نبوده اند و غذا کم بوده و ... . بعد هم در مورد گروهان خودمان گفت که ارشد آمار گفته غذا گوشت ندارد! گفتم که توزیع کننده نمی تواند هم گوشت بگذارد هم نخود و لوبیا و ... وقت می برد. بعد گفت که زیاد به حرفها توجه نکنم.فقط مواظب بچه های سلف باشم!
سفید برفی یکی دو ماه طرح موقت رفته و مهر دارد. توی دفترچه یکی از بچه ها چند تا دارو نوشت من جمله کوآموکسی کلاو برای من. شروع کرده ام به خوردن.
سفید برفی چند تا اصطلاح جالب دارد. مثلا می گوید : موهات گنده شده! به جای اینکه بگوید بلند شده. توضیح هم دادیم افاقه نمی کند. حرف خودش را می زند. یا اینکه نارنگی را بیشتر از پرتقال دوست دارد ،چون زود تر لخت می شود!!
دیگر آنکه برخلاف جثه گنده اش همه وسایلش در حد مینیاتوری است .قفل کمدش کوچکترین سایز ممکنه است. دو نفر از لیلی پوتی ها هم که شماره های 110 و 112 هستند از کوچکترین بچه هاهستند و گویا که دوستان 7 ساله اش هستند. خودش می گفت که خانومش به زحمت 50 کیلو بشود!!
علی پرتوی آن روزی که مرغ کم آمده بود هی قسم می خورد که :« به این برکت من مقصر نبودم».حالا افتاده توی دهن من و را به را بهش می گویم که به این برکت فلان به این برکت بهمان.
علی روحانی که همچنان اشنولک ،اشنولک می کند. پسر خوبی است. چند روز پیش ساعت 3-4 ظهر با بختیار توی آسایشگاهشان خوابیده بودند که فرمانده گروهانشان آمده بود و گفته بود که چرا نرفته اید سر کلاس؟ که گفتند فرمانده گروهان قبلیشان گفته که ظهر ها می توانند سر کلاس نروند. که فرمانده جدید قبول نکرده بود و یک مقدار زیادی توی حیاط پامرغی رفتند!
از بچه های خودمان، سیامک ،همان کد 47 که شبها خاطره می نویسد ،کتاب خداحافظ گری کوپر رومن گاری را توی دستش دیده ام و چند تا کتاب دیگر. اهل مطالعه است. هنوز که فرصت نشد در این موارد صحبت کنیم.
تخت شماره ی 15 دارد کتاب سلوک دولت آبادی رامی خواند.
یک نفر هم داریم که بچه ها بهش می گویند« تیمسار»! اهل کاشان است.فوق مدیریت. سیه چرده و خوش خوراک. اول اینکه بعضی وقتها بچه ها را «سربازان من» خطاب می کند. البته گرندیوزیتی ندارد. بیشتر شوخی است. ولی وقتی می رود توی مودش دیگربیرون بیا نیست.
معمولا هم بعد از اینکه صلوات می فرستند یک تکمله دارد به این صورت: یا زینب، جونِم!
از حسین که کاشان خوانده پرسیدم قضیه چیست؟ که گویا یک هیاتی توی کاشان است که بعد از صلوات این تکمله را می گویند! حالا چند تا از بچه ها هم با او تکرار می کنند.
قضیه نمایشنامه مالید. مثل اینکه زمان برگزاری جشنواره بعد از میان دوره ی ماست و برفرض هم که اول می شدیم مرخصی اش به دردمان نمی خورد.
شام کنسرو بود . رفتم بالای سر تیک زن.نوبت گروهان 3 بود ارشد آمارشان که اتفاقا اصفهانی است و همیشه هم بدون صف غذا می گرفت داشت توی سلف قدم می زد.گفتم چرا تو صف نیستی.گفت ارشد آمار ام. گفتم برو تو صف. من و من کرد. به دژبان گفتم که کد اش را بنویسد. بعد مثل آدم رفت توی صف .باید مثل خودشان باهاشان برخورد کرد! امشب به هر نفر هم فقط یک عدد نان دادیم. سابق اگر کسی اضافه می خواست می دادیم، ولی امشب مطابق قانون عمل شد.
دوشنبه 29/10/82
صبح زودتر پاشدم. قرار بود که تا 7 صبحانه تمام شود. پنیر و خرما داشتیم. یک مقدار عبدالنور دیر کرد.خواب مانده بود گویا. یک چاقوی دسته زرد داریم که آچار فرانسه است. هم در پیت پنیر را باز می کند، هم نان نصف می کند، هم میوه پوست می کند و ... . پیدایش نبود.نانها را با چاقوی مهدی نصف کردیم. علی پرتوی چاقوی دسته زرد را شب قبل برده بود گروهان خودشان.
صبح حالم خیلی بد بود. سرفه هم می کنم. یک مقدار آب جوش خوردم صدایم باز. صبح،همه به طور صامت کارهایشان را انجام می دهند! صدای کسی در نمی آید!
رفتیم برای صبحگاه مشترک. هوا خیلی سرد بود. آبها یخ بسته بودند. مراسم یک مقدار طول کشید. بدبختی اینکه نه می توان دستکش زد نه کلاه سر گذاشت. انگشتهای پایم یخ زد. جانشین فرمانده پادگان آمد برای بازدید. واکس نزده بودم!یعنی دیروز ظهر زده بودم ولی از بس توی سلف آب می خورد فایده ندارد. از آن اول به حسین و علی نانو گیر داد. بعد آمد صف ما به من نزدیک شد. گفت که دیشب واکس زده ای؟ گفتم آره!! گفت دست بکش روی پوتین. کشیدم،انگشتم سیاه نشد! بعد گفتم که مسوول سلف هستم و فرصت نشد. گفت که بهتر است صداقت داشته باشی و ... . به خیر گذشت. به حسین بابت بند پوتین گیر داد. به علی نانو هم بابت واکس. گفته بود تا به حال به این پوتین واکس زده ای؟علی نانو هم گفته بود: بله قربانJ
یک دور رژه رفتیم. که نه گفت خوب نه آموزش نه هیچی!بعد آمدیم بیرون و نفر 1 تا 60 رفتیم برای گرفتن اسلحه. مسوولش نبود. چند بار تصمیم گرفتیم که برگردیم که آخر سر هم برگشتیم.آمدیم کلاس،استاد اسلحه آمد دوباره نامه داد و هلک هلک راه افتادیم برای گرفتن اسلحه. قرار شد که اسلحه ها را نفر 61 تا 120 تحویل بدهند. هر چند که موقع گرفتن ما انگشت زده بودیم پای ورقه!
موقع برگشتن بعضی از لیلی پوتی ها پیچانده بودند و باز چند نفر از 60 نفر اول مجبور شدند که اسلحه ها را تحویل بدهند. مثل 52J باز و بسته کردن هم قرار بود که در 30 ثانیه انجام شود که اول ها سر به 2 دقیقه زد ولی بعدا به همان رکورد رسیدیم. اسلحه رامین خیلی راحت باز و بسته می شد.
راستی صبح یک عده شاکی بودند که چرا دکتر شاهرخ(
یکی از دو ارشد بهداشت) اینقدر امر و نهی می کند. دکتر شاهرخ متولد 48 است. یک مقدار شبیه ژان رنو! شیراز، پزشکی خوانده. روز اول به خاطر سنش فرمانده گروهان، ارشد کلش کرد. بعد دید که آبی گرم نمی شود ارشد بهداشت شد. حالا هم وظیفه دارد که بچه ها را در سه نوبت ببرد سر سرویس بهداشتی ها که نظافت کنند.
ساعت 12 گفتند که دو و نیم امتحان اخلاق است. بدون اعلام قبلی!
نهار قیمه بود. بختیار و مجتبی خورشت می دادند و علی پرتوی برنج می کشید. ابوالفضل رفته بود مسابقه فوتبال.بعضی شکایت داشتند که غذایشان چرا گوشت نداردیا چرا کم است!انگار که توزیع کننده توی دیگ است و می داند که هر ملاقه ای را که بالا می آورد چند تکه گوشت تویش است!
ارشد کل باز آمد که بچه ها می گویند گوشت کم است! گوشت یخ زده ای که معلوم نیست از چه تاریخی توی انبار بوده! بختیار هم هی توضیح می داد که « به خدا چلو گوشت نیست .خیمه است»J روی «خ» خدا تاکید می کند و به جای« ق» هم «خ» می گوید. قسمش هم « خدا وکیلی » است. کردها « و» را شبیه W انگلیسی تلفظ می کنند. بعضی وقتها سر به سرش می گذارم.
وسطهای گروهان 2 بودیم که یکهو ارشد آمار آمد تو و بنای داد و بیداد و جر و بحث با مجتبی گذاشت که تو داری به گروهان خودت غذا بیشتر می دهی!! من گفتم که مجتبی اصلا گروهان 3 است و الان داریم غذای گروهان 2 را می دهیم. بعد هم گفتم که اینقدر توی کار سلف دخالت نکند. اتفاقا دکتر جعفری هم بود که دفاع کرد. از بین گروهان ها فقط ارشد و ارشد آمار ما مدام تذکر آئین نامه ای می دهند. جالب اینکه بقیه گروهان ها می گویند که چون گروهان 1 دکتر ها هستند پس غذا بیشتر می گیرند.
ساعت 2 و نیم جلوی آسایشگاه به خط شدیم و با فاصله روی زمین نشستیم. هوا صاف صاف بود. 6 تا سوال برایمان خواندند که باید به 5 تایش جواب می دادیم. آسان بود. رامین 2 تا 6 مرخصی ساعتی گرفته بود. امتحان نداد. مقدار زیادی لیست از بچه ها گرفته بود بابت خریدن دوا، کفش فوتبال، نسکافه و ... تازه می خواست تلفن هم بزند.
امشب می خواهم بروم تلفن بزنم. دلخوشی ای است برای خودش .
یکشنبه 28/10/82
طبق معمول، صبح ساعت پنج و نیم بیدار شدم صبحانه حلوا شکری بود.بعد از صبحانه رفتیم کلاس اسلحه شناسی. محل کلاس را عوض کرده اند. اینبار صندلی داریم. قبلا که کف اتاق می نشستیم خوبیش این بود که زمان استراحت می شد دراز کشید! البته قضیه بوی جورابها هم بود که یک مقدار عادی شده است. ولیکن الان از این نعمت محروم شده ایم!
سرما خوردگیم بد تره شده. حالا شبها سمفونی سرفه داریم. یک نفر بد جری سرفه می کند. مدام فکر می کنم که عن قریب ریه هایش ا ز دهانش بزند بیرون!
استاد اسلحه یک استوار وظیفه به عنوان ور دست دارد.ساعت اول که استوار آمد و فقط گفت که کلاشنیکف درست است نه کلاشینکف! یک مقدار هم حاشیه گفت.ساعت دوم خود شخص استاد آمد که حدودا 50 ساله ای است و صدایش به زحمت به گوش آدم ،مخصوصا اگر ته کلاس نشسته باشد می رسد.نشستیم سمت پنجره که آفتاب شد و گرما اذیت می کرد.باز و بسته کردن سلاح را یادمان داد.قرار است که فردا در هوای آزاد تمرین کنیم. ساعت سوم(قبل از ظهر) کلاس عقیدتی بود که استاد تاکتیک مثل اجل معلق از راه رسید.گفت که خودش برنامه را عوض کرده! خیلی عجله دارد. در مورد نگهبانی توضیح داد. حاضر غایب کردنش خیلی سریع است و سفت و سخت.
موقع نهار ارشد گروهان آمد و گفت که چند نفر از بچه های تخت های مقابل آمده اند و گفته اند که چرا دژبانها زیاد هستند و از نگهبانی معاف . بعد هم گفت که در مورد رامین هم می گویند که چرا همیشه در سلف نیست. حسین(دژبان) شاکی شد که نگهبانی و نظافت انجام داده و اگر هم که قبول کرده دژبان باشد برای کمک به ما بوده. معلوم شد که کد 52 این خزعبلات را سر هم کرده. معماری دانشگاه آزاد خوانده. مدام در حال حرف درست کردن و زاغ سیاه چوب زدن است.
بعد از کلاس های عصر رفتیم برای نان. همه بودند جز ابوالفضل. برای نهار پرتقال داده بودند که گذاشتیم برای شام. علی پرتوی چند بار دستبرد زد! خسته شده ام از دستش. نمی دانم چکار کنم.
حسین و عبدالنور غذا را آوردند. حسین می گفت که غذا 135 کیلو است. یادم نبود که هفته ی قبل چند کیلو بوده . به بختیار گفتم که یک ملاقه پر برای هر نفر بکشد(هفته ی پیش یک مقدار غذا زیاد آمده بود). گروهان 4 اولین گروه بود. بعد 5،6 الی آخر. تا گروهان خودمان همانطور غذا دادیم.بعد متوجه شدیم که کم می آید!! ملاقه را سر خالی دادیم.شکایت ها بیشتر شد.احتمالا غذا را کم گرفته بودند. گروهان 3 آخرین گروهان بود. به 10 – 15 نفر آخر شام نرسید!!رفتم پیش حسین و عبدالنور،گروهان 6. با چند نفر از بچه هاشان صحبت کردم. از دست ابوالفضل شکایت دارند که داد و بیداد می کند . در این بین حسن( گروهان 2) آمد و گفت که کلید کمد را بدهم. یک مقدار ماست از روز قبل اضافه مانده بود می خواست بدهد به آن 10 نفری که غذا نخورده بودند که صدایشان در نیاید. حسین و عبالنور گفتند که 135 کیلو گرفته اند. آنها هم یادشان نبود که هفته ی پیش چقدر گرفته اند. برگشتم سلف .مهدی عصبانی بود.گویا با چند نفر از گروهان 3 حرفش شده بود.می گفت که استعفا می دهد. مجتبی می گفت که کد 87 و 86 گروهان 3 داد و بیداد کرده بودند و سینیشان را به میز کوبیده بودند. ارشد و ارشد آمار گروهان 3 هم سر و صدا کرده بودند. کفری شدم. هر طور بود سر و صدایشان خوابید. علی پرتوی یک مقدار نان برداشت با بقیه پرتقال ها. گویا از شام دیشب یک مقدار کالباس برداشته بود که حالا می خواست بین 10 نفر باقی مانده تقسیم کند. آمدم آسایشگاه. دم در کد 44 ،سیامک و چند نفر دیگر ایستاده بودند. 44 موقع غذا گرفتن شاکی بود که غذا کم است و بعد با بختیار حرفش شد و ظرف غذا را توی دیگ خالی کرد. من هم کدش را یاددشت کردم که گویا دیده بود.بعد از آن آمد پیش من و گفت که منظوری نداشته و فقط شکایت داشته که چرا غذای نفر قبلی و بعدی بیشتر است!!! گفتم که توزیع کننده که پدر کشتگی با شما ندارد. موقع برگشتن ایستاده بود دم در با سیامک و ... سیامک گفت که آخه چرا کد نوشتی؟ گفتم دژبان نبود خودم اینکار را انجام دادم. 44 رفت روی منبر که من خودم دامپزشک هستم و گوشت و مرغ در دست و بالم زیاد است و این حرفها. بعد گفت که اینطوری جو ایجاد شده که اغتشاش کرده و چه کسی این حرفها را زده و ... منظورش این بود که من رفته ام و به همه گفته ام!! گفتم که سرم آنقدر شلوغ بود که اصلا فرصت این کارها پیش نیامده. 52 گفت که: من هیچ وقت غذای سلف را نمی خورم و گاهی فقط ته دیگ می خورم!!
( راست می گفت. البته دو سه روز اول می گفت که دندانش آبسه کرده و می خواست مرخصی برود و مرخصی ندادند. اتفاقی هر روز سراغ ته دیگ را می گرفت و من یک بار به شوخی بهش گفتم که مگر دندانت آبسه نکرده؟ که چیزی نگفت.) بعد گفت که یک سری گفته اند که نامه نوشته به فرمانده گردان که غذا خوب نیست!! آخرِ پارانویا. توهم برش داشته بود که من گفته ام این چون غذای سلف را نمی خورد برای فرمانده گردان نامه نوشته!! با چه دیوانه هایی باید سر و کله زد.
بعضی از بچه ها غذا زیاد نخورده بودند. دیروز یک مقدار کالباس زیاد آمده بود، آوردیم گذاشتیم توی یخچال گروهان که اگر کسی خواست بخورد. ارشد آمار دنبال کالباس ها می گشت و پیدایش نکرد. آمد به من گفت. مجتبی دیده بود که چند نفر روی تخت 47 نشسته اند و کالباس را می خورند. ارشد آمار رفت آنجا و گفت یک نفر آش را با جاش خورده است!! کد 52 به اش بر خورد. بعد یکهو گفت که ما تا به حال نمی دانستیم که غذا اضافه می آید و داخل یخچال می گذارندو ... من گفتم پس لابد برای خودمان برداشتیم. که 52 گفت نه و ... خدا آخر و عاقبت ما را به خیر کند. یک مقدار تقصیر رامین و علی آرو است. چند بار پرتقال های باقیمانده را آوردند توی آسایشگاه. یک مقدار هم تقصیر خود ماست که بی خود دل می سوزانیم و صبحانه بچه های نظافت چی را می آوریم توی آسایشگاه. به هر حال 52 آمد روبوسی که منظورم تو نیستی و ...
اعصابم خورد است. حوصله ام سر رفته. هر کاری می کنی یک حرفی تویش هست. گروهان های دیگر می گویند که شما به گروهان خودتان زیاد غذا می دهی. این هم وضع گروهان خودمان. یاد دانشگاه افتادم که همیشه یک غری سر نماینده ها می زدند. حالا می فهمم که چرا را به را استعفا می دادند.
یادم رفت، بعد از ظهر فرمانده گردان آمد. در مورد مرخصی ساعتی صحبت کرد و گفت چون ما 6 هفته ای هستیم و چون قرار است چند روز از آن ور زود تر خلاص شویم پس هفته ی قبل مرخصی نداشتیم. 4 هم رفتیم محل رژه و چند دور چرخیدیم. یک بار آموزش گرفتیم! دفعه آخر گروهان خوب.
موقع غروب یک نفر افتاد وسط حیات و گریه می کرد و انگار که سر درد داشت. اهل گروهان 4 است. با پتو سوار ماشینش کردند و بردند درمانگاه.علی پرتوی هم سوار ماشین شد!به خیالش که ماشین می رود توی شهر و چرخی می زند.غافل از اینکه تا بهداری بیشتر نخواهند رفت.دست از پا دراز تر برگشت.خیلی خندیدیم.
ساعت 8 سهند هراسان آمد و گفت که گویا از گوش فرد یاد شده آب می آید. می ترسید که مننژیت باشد!!دکتر زورکاری(متخصص گوش و حلق و بینی گروهان ما
) رفت بالا سر مریض. گویا خبری نبود.
شنبه ۲۷/۱۰/۸۲
دفترچه رو که نگاه می کنم می بينم که چيزی ننوشتم!!
